Metoda liczenia kart Hi-Lo (“High-Low”) jest najbardziej popularną wersją liczenia kart. Opisana początkowo w książce Beat the Dealer: A Winning Strategy for the Game of Twenty-One przez dr Edwarda Thorpa, została później udoskonalona przez innch autorów, m.in. przez Stanforda Wonga w “BlackJack Secrets”.
Gracz używający tego systemu w czasie gry w BlackJacka obserwuje zmiany stosunku kart wysokich do niskich poprzez przypisanie dodatkowej wartości do kart: karty 2, 3, 4, 5, 6 mają wartość +1; karty 7, 8, 9 mają wartość 0; karty 10, J (walet), Q (dama), K (król), A (as) mają wartość (-1). W ten sposób gracz otrzymuje tzw. wartość bieżącą. Oznacza to, że gdy wartość bieżąca jest wyższa niż 0, do rozdania pozostaje stosunkowo więcej kart wysokich niż niskich. Gdy w blackjacku wartość bieżąca jest mniejsza niż 0, pozostaje więcej kart niskich. Ponieważ najczęściej kasyna używają kilku talii kart (zwykle 4, 6 lub 8), aby obliczyć średni stosunek kart wysokich do niskich w jednej talii, gracz może podzielić wartość bieżącą przez ilość talii pozostałych do rozdania, otrzymując tzw. wartość prawdziwą.
Gdy wartość bieżąca jest +6 i do rozdania pozostaje 3 talie kart, wartość prawdziwa jest +2, tj. średnio w talii pozostałych do rozdania jest o 2 karty wysokich więcej niż niskich.